Savruluyor evrene rastgele günaydınlar, mutlu yıllar,
geçmiş olsunlar, iyi dilekler... Ve beddualar, kızgınlıklar, hüzünler...
Önce kalbe düşecek harfler, yanyana dizilirken heyecanla, çok
dikkat edilecek.
Kalp duyacak önce, müsade edecek: “Buyrun,” diyecek, “kapıyı
açtım, çıkın yola, haydi uğurlar ola.”
Sonra elele verecek harfler, yükselecekler. Göğüs kafesinden
yavaş yavaş geçecekler.
Dile yaklaşınca bir soluklanacaklar. Yol boyunca bir
değişiklik oldu mu hislerde, bakılacak. Bazen vazgeçilecek belki, diyecekler: “Yahu,
bu kadar önemli mi? Gelin dönelim yerimize... Bir katkımız olmayacak ki ne
geldiğimiz kalbe, ne gireceğimize”.
Bazen de diyecekler: “Tam zamanı, tam havası, tam yeri...
Işığımız, sıcaklığımız, güzelliğimiz tam kıvam... Hadi tam zamanı... Güç bizde artık! ”
Arkadaşım Gülin’den duymuştum, ona da anneannesi dermiş: “Yavrum,
boğaz dokuz boğum, ağızdan çıkan her şey, her boğumda demlenecek.” O zaman da
güzel gelmişti bu laf. Anladım sanıp beğenmiştim, ama sanırım daha yeni
anlamaktayım derinliğini. Anlamanın da kademeleri olduğunu farkettiğimden
beri...
Ağızdan çıkan her şey çok kıymetli...
Az evvel sosyal medya turumu tamamladığımda yazmak geldi
içimden. Yine en çok kendime yazdıklarım, hep diyorum bunu... Zaman akışında
sıralanmış her bir üzüntü, her bir kızgınlık, her bir tebrik ifadesi aslında
sahibinin sanıyoruz, ama değil. Hepsi dünyaya karışıyor, herkese sirayet
ediyor. Dalga dalga süzülüyor. Sert, keskin olanlar kimimizin katılaşmış
yerlerine değince acıtıyor, sarsıyor. Güzel olanlar sarıyor sarmalıyor,
tebessüm ettiriyor. Kalpten telaşla, yüzünü bile yıkamadan çıkmış sözcükleri ayıklıyabiliyor
kimi kalpler, kimiyse ayıklayamıyor.
Yayılıyor dünyaya, günümüze...Hızla geçen her ana...Dalga dalga...
Bir şey yapmak istiyor ya bütün kalpler bu kabulü zor dünyaya, işte tam da zamanı farketmenin...
Nasıl ki bir şey imzalamadan önce uzun uzun okumalı , bir tartmalı imzalamalı mı imzalamamalı mı, bir zarar görür müyüz, görmez miyiz bir imzayla anlamaya çalışmalı...İşte öyle bir şey ağızdan çıkan söz de ...
I had no time nor energy to
think so deeply about it, since I was so busy struggling with the pressures of
a really difficult and demanding mother. I was either busy hating her, or
fighting her, or lying to her, just to ease the situation, to make life bearable,
supportable. Hating someone is already very painful by itself, it always ends
up with a terrible feeling of despair. And when that someone is your mother, it
is such a dark dungeon, the only way to escape is to admit that hatred, which
is worse than burning in hell. But only those who dare to say that outloud can
find a way out of that prison.
I do not have the intention
of telling you about how unhappy I was. Since it seems really far away now, so
far that I cannot even describe it correctly… But as one who has finally
escaped, I can tell you how miraculously it faded away as a nightmare, so long
forgotten…
The magic happened after I
really wanted to get rid of that burden… When I say, I really wanted, I really
wanted from the very deepest part of my
heart. I even remember the night I felt that wish coming from the deepest part
of my being, the night I prayed so intensely. My terrible, distorted, twisted
relation with my mother had started to kill me more after the birth of my
daughter. I found myself often behaving like my mother, and I could not even
help it. The fear that my daughter also would not hug me with love, as I could
never hold my mom in my arms without feeling a disgust, was so petrifying. I wanted her remember me as
a “good mother”, not as I would remember my mother, and it seemed that there
was no chance since I was becoming more and more like my mom.
It was a beautiful warm night
in spring and there I was , tearing down so sadly, so miserable I was, I wished from a part of my heart that was
unknown to me till that night, for my very precious girl not to hate me as I
hated mine.I kept on asking where was the mistake, what was I doing wrong…
Only those who pray from so
deep know that kind of prayer. I believed somehow that it could be possible,
just a slight feeling it was.
Then what happened is a really
worth to tell…
Every single friend of mine
was persuaded that there was nothing wrong with me, my mom was malfunctioning,
and nothing would change, that most of
the mothers were also almost like that anyway… Since she would not change
whatever I do, life was supposed to go on like that…forever and ever..My
brother also, who had suffered as much as I had, was among those persuaded ones.
I was 45 then. Now I am
almost 49.
They were all wrong.
I was right. It was possible.
She would not change, but I would…
I told you, I never had any
therapy of any kind. But what happened is, I started to meet people, different
than the ones I knew till then. They
started to tell me about things I did not know till that age. I did not look
for them, it was as if they were passing by, just to stop near me, to tell me
“new things”. Now many of them are so precious to me, some became real good
friend, filling in the gaps formed by the old ones who started to fall off my life unexpectedly.
While I was trying to
understand my mother, I started to understand myself…It was tough at the
beginning, hurt more than my hatred, I assure you…But there was always a guide
nearby, like a torch lighting up my path, who held my faith, even at times when I wanted
to drop it, and go back.
One of them gave me a book,
which totally turned upside down my notion of ego; another remodeled my way of
looking at the stars, taught me how to follow their guidance; one other told me
that the road was a very lonely and rough one, but assured me that I would have
the correct hand stretching out at perfect moment, and there were rewards
waiting for me around some corners, that I would no longer want to quit that
path. Another made me aware of my chakras, taught me how to loosen my body
all tightened from the burden of 45
stressful years. Some whispered me the value of silence, some whispered “go on Elif, there is no longer
turning back.”
Then I started to know more
about regression therapies, family constellations, etc. But I
never had any money to spare for those things, which I believe are very useful…
Instead I came across magnificent movies, books, even dreams like the ones I had never dreamt before and then I started
to remember things I did not even know
that I knew…I started to understand more, and forgive more as I knew more…I
knew more the “why”s of having such a mother, as well as having such friends
who got off my train on the way.
That is exactly what happened after the prayer
of that night of May, 5th, 2012.
My relationship with mom changed totally. She
is still a very difficult person. But I know now the reasons of her behavior, I
can see her real self, my dearest companion beyond her scars. My reactions are
totally different. The most important of all: I can hug her with love, although
she still really can get on my nerves as she always did. Nothing seems to have
changed actually, but at the same time, a real lot has changed. I am no longer
the victim; no one is ever the victim. We are all living the life that we are
meant to live. It is up to you to choose
to learn the rules well, thus
enjoy the game while we are here anyway…
Last year on my birthday, I got the biggest present of my life. My mom called me to say she was sorry for
everything, that was a real shock for me. She had read many of my writings on
my blog, especially the ones written at the beginning of my journey, full of
complaints, pain, tears.
She has her own facebook account at the age of
80, the kind of mom that everyone “loves” to see on social media, putting her
nose in every detail, making remarks on all comment. We have to be really
careful as a family. My friends had
warned me that now the internet monster
she had become, she could reach my writings. I had thought of erasing some of
my essays where she had the leading role as the wicked witch. Then I
decided not to. If she was meant to find them, she surely would find them. And
that would have a reason.
There she was, at the end of the phone, last
winter, day of my birthday, asking me
how I would remember her.
I felt my heart smile at that moment. The reason was evident…
And I told her:
“I will remember you as my favorite witch, who made me who I am
today. I will always be thankful for that.”
Thank you for all you have done for me mom…
I love you.
2000 yılında kaç yaşında olacağımızı hesapladığım an daha dün
gibi...Yaşım daha yirmiyi bulmamış, ellisinde ölenlere “Ay, çok da gençmiş!”
diye dövünen annemlere kıskıs güldüğüm yıllar...”Elli” yaşa yüzelliymiş
muamelesi yaptığım yıllar dün gibi.
Bak onbeş geçti bile 2000’i.
Giderek daha bir uçarak geçiyor yıllar.
Evet memleket çok hazin...
Evet senelerin alışkanlıklarından çok uzağım...
Elli senedir elene elene kalan gerçek dostlarımın hepsine
okyanuslar kadar uzağım...
Ve evet çok insan çıktı hayatımdan, sıkı bir deprem geçirdim
geçtiğimiz 3 yılda...
Eminim ben yalnız değilim benzer konularda. Dünya alem kendi derdinde...Eğer aradığın dertse, bulmak öyle kolay ki etrafında...
Çok şey büyük hızla dönüşürken, şu an benimle olan tüm
arkadaşlarıma, dostlarıma, hatta hiç tanışmadan uzaktan uzağa bünyeme sarmaktan
hoşnut olduklarıma seslenmek istedim:
Canlarım, ciğerlerim...
Hayat denen şu yalan şeyi hepi topu bir kaç düzine seneden
ibaret sanıyoruz...
Halbuki sadece bir andan ibaret o hayat, dışarda olup
bitenle gereğinden fazla alakadar olmakla yitirilemeyecek kadar değerli... Genelin istediği şekilde yaşanmayacak kadar şahsi... Herkese kendimizi anlatmaya
çalışmakla oyalanılamayacak kadar seri...Üstünde uzun uzun dırdır edilemeyecek kadar kısa...Geri
dönüp dönüp üstünde artık hiç etkimiz olmayan şeylere hayıflanılamayacak kadar tek yön... Yarın ne olacağını dert edip, ahlanıp vahlanılamayacak kadar sadece bugün...
Her nefesin, her eylemin anlamlı olmasıyla değer bulan yalan
bir şey...
Başıma kakıla kakıla anladım ben de sanırım:
Elimizde olan, bize ait olan sadece ve sadece “şu an”
gerçekten...
Kutsal olan tek şey, anlamlı olan tek şey... Öncesi hikaye
olmuş bile, sonrası ise şimdilik hayal.
O “AN”ın kıymetini her durum ve olayda hiç mi hiç unutmayacağımız
bir yıl diliyorum. Her anımızın her durum ve olayda, her şeye ve herkese rağmen güzel
hislerle, ilhamlarla, birleştirici ve barışçıl eylemlerle, söylemlerle dolu
olmasını diliyorum...
Herşeyden önce kendimizle güzel güzel geçineceğimiz bir yeni yıl diliyorum...
Elimizde olan ve olmayan şeylerin ayırımını yapabilmeyi diliyorum...
Sahip olduklarımızın her an kıymetini bilmeyi diliyorum...
Hayatımızda değişmesini istediğimiz şeyler için adım atmaya cesaret diliyorum...
Değiştiremeyeceğimiz şeyler için bütün yüreğimizle kabul diliyorum...
Öyle güzelce, ferah ferah yaşayıp gitmeyi diliyorum...
Kafamı çeviriyorum: “Biberiye kokla zihnin açılsın,” diyor
birisi facebookta.
“İstiyor muyum ki açılsın?” diyorum.
Oradan oraya saçılsın?
Yorulmuşum zaten senlerdir vır vır da vır vır.
Akıllı olmak için gerekenler, uslu olmak için lazım olanlar,
daha duyarlı olmak da lazım, her şeyden
ufak ufak anlamak. Müzikten, sanattan, edebiyattan. Hiç bir şeyi atlamamak
lazım. Konser, sinema, sergi. Hepsi lazım. Güzel yemek, güzel şarap lazım. Kilo
da almamak lazım. Eee, sağlam vücut, sağlam kafa, hepsi lazım.
Ayrıca herkese hepsini göstermek lazım. Göstermeden önce etrafı
kolaçan etmek, kimseleri ürkütmemek lazım. Dengeli, ölçülü, münasip olmak
lazım. Ağır da olmak lazım. Sağlıklıyı unutmuşuz, o da lazım.
Neme lazım.
Durmadan bir şeyler yapmak lazım.Multitasking olmak lazım, devir böyle...”Mikemmel” kadın diye bir şey var malum...
Bir de üstüne günümüz memleket koşulları eklendi: ona
üzülmek, buna sinirlenmek, her konuda ahkam kesmek de lazım...
Hep bir şey yapmak lazım ...
Bana ne...
Koklamayacağım o biberiyeyi ben...
Hazır durmayı öğrendi benim kafa çok şükür...
İsteyen koklasın...Bilginiz olsun diye şeettim: “Biberiye kokla zihnin açılsın”
Aslında başka şey yazacaktım ama...Bu çıktı benden bu
gece...Diğeri pek de lazım değilmiş demek...Amaan boşver...Yatmam lazım...
Günün sözü ve açıklaması Gabriel Garcia'dan gelsin:
"Her zaman seni üzecek birileri olacaktır, yapman gereken insanlara güvenmeye devam etmek, kime iki defa güveneceğine daha fazla dikkat etmektir."
Hayat böyle! Üzülme konusuna ayrıca geleceğiz, o hiç bir şeyden etkilenmeme hâline daha biraz var benim için. Hiç kolay değil, ama mümkün, kendimden bilirim... Hele hele dış etkilere açık biriysen, "Ne yapayım, duygusalım" diye böbür böbür böbürleniyorsan marifetmiş gibi, o hâl biraz daha uzak demektir sana. Anneannemin bir lâfı vardı, "Çingeneye öğün demişler, kalbur elek sattığını anlatmış". İşte duygusallık da bu menem bir şey aslında. Ona da geliriz elbet bir gün, aman ne çok konu var başlayınca anlatmaya. Kendime mi saklasaydım diye düşünmüyor değilim ama başladık bir kere, devam...
Ama de ki üzüldün! Hemen dünyaya küsmece yok, zaten genelde en saflardır genelde en çok üzülebilenler. Ve o saftorozlar herkese güvenmeye devam ederler, başka yaşama biçimi bilmezler. Şu cümledir kafalarına kazınan, ama kalplere kazınamayan: "Sen de herkese güveniyorsun! Salak mısın?" Salak değillerdir kesinlikle. Sadece güvenmeye daha yatkınlardır, başka yol bilmezler. İşte de, gönül işlerinde de, arkadaşlık ilişkilerinde de...
Salak değillerdir, ama hadi bir , hadi iki, hadi de üç... Bir yerde artık kafalarını kaldırıp etrafa bakmalıdırlar. Herkesin bir noktası vardır canına tak ettiren. Canına tak ettiği an, ki o an için ipucu veriyorum: insanın canının en çok yandığı andır o, ya da, "Dur ulan bu neden hep bana oluyor?"u kalbinde en çok hissettiğin andır. Çünkü hayat seni hep sınar, hep anlatır, hep seslenir uzaktan, tâ ki sen kulağını açıp duyana, gözünü açıp görene dek.
Birden değişmek ister insan, karşı konulmaz şekilde. Her türlü değişim sadece ve sadece çok istenirse mümkündür. Tek koşul budur.
Sen değiştikçe, dünya değişir gibi gelir insana. Ama etrafındaki herkes aynıdır aslında. Karşındakiler şeffaflaşır, birden sanki en iyisinden bir "güven röntgeni aygıtı" takılmıştır kişiye. Bu doğuştan olsa iyi tabi, ama allahın sevgili kuluysan, yani epey bir üzüldüysen seni sevdiğini düşündüğün insanlar tarafından, sonradan edinilebilinir.
Ve o bir zaman can yakıcı canavar gördüğün şahıslar birer birer kendileri uzaklaşır hayatından insanın. Sen dönüp dönüp kendine baktıkça, değişmiş halini istemezler. Seni değişmekle suçlayabilirler, seni genelde en çok tanıyan insanlardır, kendini en çok açtıklarındır bunlar, ve aşil topuğunu en iyi bilenlerdir. Çok can yakıcı olmaya teşebbüs edebilirler. Ama onların bu tepkisi de, sende gördükleri kendi can kırıklarının neticesidir.
Ama artık dünya bambaşka görünmektedir sana...
Burada duymak istediğini söyleyemeyeceğim. Seni zamanında üzen insanlara çamurlar atıp, üzülen seni övmeyeceğim.
Çünkü ne üzen yanlıştır, ne üzülen haklıdır. Yanlışı, doğrusu, haklısı, haksızı yoktur bu mevzunun. Sadece anlamasını bildiysen, her şey her zaman olması gereken halindedir. Ortada sadece sana seni gösteren aynalar vardır. Senin özenle seçip, bir zamanlar etrafına döşediğin aynalar. Bakmaya cesaret ettiysen şanslısındır. Bakabildikten sonra, kendini samimiyetle görebildiysen allahın sevgili kulusundur. Hele görebilip, çözümün sende olduğunu idrak edebildiysen, tadından yenmez. Değişmekten korkmadan kendinle yüzleşebildiysen, çok ama çok şanslısındır.
Hele bir de içinde hiç kin kalmadan o eskiden seni üzdüğüne inandıklarını, seni sen yaptıkları için dualarına ekleyebildiysen...
O zaman anlarsın ki, cennet aslında bu dünyada, kendini anlayıp, barışmaya niyet ettiğin andadır...
Diyemezsin ama, di mi? "Her şey bitsin" anları da vardır herkesin elbet, ama kolay değildir öyle, gidilebilinemez kolay kolay.
Orhan Veli hiç demedi mi tüm bunları? Kalıbımı basarım hepimizin bayıldığı "Orhan Veli" olana dek neler geçti bünyesinden kim bilir. Ne fırtınalar, ne yılmalar, ne pes etmeler kim bilir. Ama O mevzuyu anlayanlardan. Tek eğitmeninin hayat olduğundan eminim, yoksa bu kadar muhteşem basitlikte ve güzellikte anlatamazdı bizi bize. Kocaman bir yürek ve anlamaya çalışmak, işin sırrı bu.
Hayat, kendini ona bırakabilene güzel. Kavga edilmesi gereken bir şey değil bu hayat, hayranlıkla seyretmek gereken bir şey, her his var içinden geçen. Başına bir sürü şey gelecek.
Böyle bir şey hayat, kocaman bir televizyon gibi. Kumanda da tek, ve sadece sende. Onu asla başkasına ödünç vermemek gerek, kaybetmemek gerek, ve hangi kanalı tercih edeceğini bilmek gerek, zira programlar çeşit çeşit: korku filmi mi seyretcen, eğlence mi, sanat mı, dram mı. Ne dilersen var. Sadece hepsini aynı anda seyredemeyeceğini bileceksin, tercihini yapacaksın, seyrederken de hep not alacaksın, ama kalbine yazacaksın notları: "Hmmm bu böyle, bu şöyle" diye. Merakla ve heyecanla seyredeceksin, zaten bir saatte bitiyor yayın, bitene kadar tadını çıkaracaksın oturduğun koltuğun.
Ama eğer ki memnun değilsen seyrettiğinden, vızıldanmak yerine (bunlar hayatından hep şikayet edip de kılını kıpırdatmayan insan türü oluyor genelde) , ya da televizyonun kafasına kafasına pata küte vurup durmak yerine (bunlar da hep hayatla kavga halinde olanlar oluyor genelde, ota boka kavga edenler yani ) kanalı değiştireceksin.
