MEMLEKET ÇARPMASI

Memleket çarpması oldum.

Anlatıyorum, hazır mısınız?

Her şey daha pahalı, ama her yer kafe, lokanta, ve her yer hıncahınç insan dolu: kriz, her yerde olduğu şekilde tezahürde değil bizim ülkede. Halihazırda çok olan kafelerin, restoranların daha da çoğalmış hali iştahımı kesti diyebilirim. Zaten krizli Türkiye rakamlarına alışamadığım için, ben sürekli "ne! bir kahve 20 lira mı! ne! bir çay 6 lira mı!" şaşkınlığındayım. Cebimde akreple dolaşıyorum. Adisyon çarpması oldum.

Her yer daha arapça. Çarşaflı görünce yadırganmıyor, ama iki farklı ülke aynı bünyede yaşıyor gibi. Kadıköy'den Eminönü'ne giderken vapur arap ülkesi vapuru, Karaköy'den Kadıköy'e gelirken vapur İspanya, İtalya kıvamında olabiliyor aynı gün içinde. Tam bir ırk çarpması yaşıyorum. Ben kimim, DNA'larım bana oyun mu oynuyor, nereden geldim, nereye gidiyorum, oluyorum. Bana benzeyenlere daha kibar davrandığımı, benzemeyenlere kıl kıl baktığımı farkettiğimde kendime geleyim diye kendimi çimdikliyorum. Fazla çeşit insan olması dert değil, burada tuhafıma giden, içiçe geçmişlik az. Herkesin kendi alanı var sanki. Ve ben sanki-itiraf ediyorum-ayırımcı olmaya meylediyorum, bu da beni bozuyor.

Sürekli aldığım şeylerin fişlerini kontrol ediyorum, hesap kontrol ediyorum, gözüm satıcıların üstünde, nefesim enselerinde: kuş uçurtmuyorum.  Kalkık kaşlarım ok gibi: "Hele bir kazıklamaya kalkın, nasıl oyuyorum hepinizi bakın!", savuruyor etrafa. Esnaf çarpması yaşamamak için tüm bu enerji. Hızlı tükeniyorum.

Bir poşet geyiği dönüyorki sormayın. Allahtan çantamda hep poşetim var, bana koymadı. Çöplere üçer beşer koyduğumuz migros poşetlerinin 25 kuruşluk değerine çeyrek altın muamelesi yapılması matrak sahiden de. Köşedeki Migros Şok'ta tezgaha o 25 kuruşu şşşrrraaakkk! diye fırlatmanın tadı anlatılmaz, yaşanır. Bak, bunu yazarken bile sırıtıyorum.

Bizim yeni mahalle Çiftehavuzlar'ı sevdim. Moda'ya bir cumartesi uğradık, Toronto nüfusu kadar insan toplanmıştı. Herkesin duyacağı şekilde, "Buraların da tadı sahiden kaçtı," diye söylenmek paha biçilmez. Yeni mahallemiz hoş. Bir kaç sanat kültür aktivitesine giden, her şey aynı sanır hatta, o kadar hoş. Bizim kıvamda amcaları, teyzeleri sinemada konserde görünce," hah", diyor insan. Başka yere gitmeden de yaşarım burada. Bu dar alanlarda. Keşke mümkün olabilse, ama eninde sonunda trafikte karşıdan karşıya geçmek zorunda kalıyor insan. Sokağa çıkıp gelmenin bedeli ağır, ömründen saatler itiş kakışla geçiyor.

Her yer yol, kavşak, gökdelen, beton, şehrin ritmi sarhoş edici. Uyumlanmak zaman alıyor. Benden geçmiş büyük şehirler artık eminim. Uyumlanmak istemiyorum. Her yere yürüyorum. Mümkünse deniz kenarından, yolumu uzatarak. Görmek istemediğimden ba(ğ)zı gerçekleri, gözlerimi kapatarak dolaşmak istiyorum.

Ankara'da ise halim daha fena. İstanbul'da yine mahallede dolaşabiliyorum. Ankara'da ise apartmandan çıkmak istemiyorum mümkünse. Tabi mümkün değil. Her yere  bin dönümlük restoran parkları yapılmış. Yani bütün o kocaman restoran zincirleri yanyana gelerek daha da büyük yiyecek içecek alanları oluşmuş.  Bunlara maruz kaldığımda da ölçek çarpması oluyorum. Tamam, evrende küçücüğüz, onu anladık da, bir yemek yemeğe gidildiğinde bu kadar küçük hisetmek koyuyor insana.

Bir tuhaf oluyorum buralarda ben. Bırakamadığım için oluyor, biliyorum. 

Kabullenmeyi diliyorum.

ELLERİMİ BULDUM, BIRAKMAM

Öldüğünüz zaman arkanızdan ne söylenmesini isterdiniz?

Öldüm, gittim, bana ne yanıtı seçeneklerden biri. Ki, en mantıklı olanı bence de.

O seçeneği siliyorum, ille de bir şey isteyin diyorum. Diyorum ki, bugün, bundan sonraki hayatınıza bir bakın diye diyorum.

Ben en çok arkamdan kendi istediği hayatı yaşadı desinler istiyorum. Beni seven de, bana gıcık olan da hemfikir olsun bunda. Desinler ki, kendi istediği hayatı yaşadı. Daha ne istediklerimi anca anlamışken, dileğim budur. Şu elli yıllık hayatımda öğrendiklerimden işime yarayanları anca ayıklamaya başladım. İçimdeki küçük yaratma meraklısını öyle bir susturmuşum ki, elalemin kafamın içine boca ettiklerinden, hep akıllıca davranacağım derken. Bütün deliliklerimi bir hapise tıkmış, o mahpus kapısında uslu uslu beklerken, kaybetmişim beni ben yapan küçük şeyleri. Herkes gibi davranmaya çalışırken, ne çok canımı acıtmışım. Hep işe güce yaramayan şeyler diye nitelendirmişim o en sevdiğim şeyleri. İşe yarayacağım diye, kendime yaramayı es geçmişim.

Ne akıllıydı, ne yaratıcıydı, ne harikaydı, ne muhteşemdi,  ne duyarlıydı, ne hamarattı, ne iyiydi- özellikle de ne tehlikelisi "ne iyiydi"denmesi- umurum değil. Ne kadar iyiysem, ne kadar kötüysem, hepsi kabulüm. Ne büyük özgürlük biliyor musunuz, hepsini atmak üstümden. Bir can hakkımı "mış" gibi yaparak geçirmeyi üstümden atmak. İstediğim yerde cümleleri yarıda bırakmak. İstersem deli deli yazmak.

Öylece akar giderken zaman treninden, bir ekranlık pencereden dünyaya bağırmayı bırakmak, "ben şöyleyim, ben böyleyim," diye. Bir başıma içimi izlemek. Ne büyük huzurmuş.

Kesilen ellerimi tekrar keşfetmeye başladım. Toplumun, ailemin, çevremin bana zorla kestirdiği ellerimi buldum gari. Hala parmaklarım bana yabancı. Hala bilmiyorum tam kapasitesinin ne olduğunu, yeni öğreniyorum sadece kendime yarayacak şekilde kullanmayı. Bir benim istediklerimi yapmak üzere eğiteceğim onları. Kendi resimlerimi çekmeyi, inandığım hikayelerimi yazmayı öğreteceğim. 

Uyumsuz belki, ama riyasız da aynı zamanda. 

Bir can hakkımdan kalanı, kendime kullanmaya karar verdim. Ardımdan deneceklere aldırmadan.

TÜRK TOPLUMUNUN KIRİSMIS TARİHİ

Güzel ülkemin giderek daha bir coşkuyla kutladığı kırismıs tarihimize bir göz atayım dedim bu sabah.

Yıl yetmişler. Memleket alıştığımız üzere kan revan. Biz Siyasal Bilgiler Fakültesine yakın oturduğumuz için bu hararetli günleri çok hissedenler tarafındayım.  O günlerin, batı emperyalizmine direnişin tohumlarının atıldığı, fidanlarının kellerinin uçurulduğu günler olduğunun yıllar sonra farkına varacağım .

Batı hükümdarlığı henüz kenardan kenardan ülkeme sızmaya çalışmakta. Kot pantalonu bile tanımamışız, Marlboro sigara, bir hava atma vesilesi. Babam Birinci içerdi, ama Bafra, Gelincik falan vardı, anmadan geçmeyeyim. Yurtdışına salavatla çıkılan, dünyamın Ankara Kurtuluş mahallesinden ibaret olduğu yıllar. Sinemalarda ikisi bir arada Ayşecik filmlerinden başka şey görmemişiz. Babam Fransızlarla çalıştığı için, bizim evde "ecnebiler" görülmüş: hafızamdaki kalıntıları, güzel teneke kutularda bisküvilerden ibaret. 

Yılbaşları kutlanırdı bizim evde, ama bilirdim bazı evlerde esamesi okunmazdı. 

Çamağacına girişecek kadar bulaşmamıştık o ecnebilere. Yani ortalarda bir aileydik. Yılbaşı bizde günah sayılmazdı, ama kırismıs, bizdeki adıyla noelin, başka dine ait bir kutlama olduğunun bilincindeydik. Yılbaşı ve noel farklı şeylerdi. Ve yılbaşı eğlenceli bir şeydi. Orta sınıf bir Ankara ailesi için yılbaşı kuruyemiş, muz, tombala ve kedi merdiveni demekti. İlk ikisi normal zamanlarda eve pek girecek gücü bulamazdı. Tombala ve Kızmabiraderden başka kutu oyunu görmemiştik ve kedi merdiveni de şimdiki adıyla DIY (do it yourself)pratik bir süslemeydi. Ayrıca kütük pasta alınırdı bir de pastaneden. Hediye de olurdu, o da  biz çocuklara sadece. Ve annesi modernliğe meraklı her arkadaşımın yılbaşı  görgüsü buydu. "Anan gibi tereyağı kullanma, demode işler onlar, sen modern kadınsın,  margarin kullan" yıllarıydı bu yıllar. 

Modernliğe meraklı anne tanımını ancak annesi modern olanlar en iyi bilir: içinde şualekremekler, milföy gibi  okuduğumda pek kulağa türkçe seslenmeyen kelimelerin olduğu yemek kitapları vardı modern annelerin mesela. Bir de raflarda okunduğundan hep şüphe duyduğum, Doktor Falan Filan tarafından yazılmış çocuk gelişim kitapları olurdu bu evlerde. Bir de radyodan gayri, plak falan dinlenirdi. Bu evlerde doğum günleri de başka olurdu. Sadece poğaça, kurabiye değil, leş gibi kokan amonyaklı pastalar yapılırdı mesela. Bu kokarca pastalar piştikten sonra harika olurdu ve kremalarla süslenirdi. Çocuklara oyunlar oynatılırdı böyle günlerde. Her evde böyle doğum günleri yapılmazdı. Benimkisi gibi modern anneler bunları yapardı. (Bugünün modern annelerinde gördüklerimi başka bir yazıya saklayayım, organik beslenmeler, dulalı doğumlar, ve daha neler neler.)

Seksenlere geldiğimde sonunda kot pantalonla tanışmıştım, epey batılı olmuştuk memleketçe. Cezayirde olduğum yıllar, Amerikan kültürüne en yoğun maruz kaldığım dönemdir. Yılbaşları hala aynı hızda kutlanırdı bizim evde, eşle dostla, babam artık hacı olduğu halde, hala içkilerle kutlanırdı. Noel, yani kırismısı biraz daha anlar olmuştum. Amerikan okulu yıllarım, benim din olayını daha bir idrak ettiğim yıllardır. Bütün kırismıs şarkılarını ezberlediğim yıllar. Kilise korosunda bunları söylediğim yıllar. Okul, müslüman çocukların ailesinden özel izin alırdı, babam da izni verirdi. Biz kilisede Meryem, bebek İsa, beşik, çoban figürleri arasında şarkılarımızı söylerdik, annemler de seyrederdi. Farklı bir dinden olduğumu, ve bunun da saygI duyulan bir şey olduğunu elalemin Amerikalısından öğrendiğim yıllar. Cezayir'de bir grup ODTÜ'lü mühendisin müdürüydü babam o yıllarda. Ve bunlardan bazırları kırismısı evlerinde kutlardı. Bize saçma gelse de, üstünde durmazdık. Onlar bunu modern oldukları için yaptıklarını ima ederlerdi. Devrimci ODTÜ'nün emperyalizmle sınavıdır bu da. Devrimci kırismısı. 

Sonra geldi doksanlar. Görgüsüzlüğün, şuursuzluğun memleketime damardan zerkinin hızlandığı Özal yılları. Memleket tam anlamıyla modernleşmiş, kimliksizleşmeye and içmiş, yakın arkadaşlarım evlerinde düzenli olarak kırismis eğlenceleri düzenlemeye başlamış bile, hem de kimse Hristiyan değilken, kimse Müslüman da değilken. Yılbaşı ve kırismıs tüketim çılgınlığı hızla yükselmeye başlamış, modern AVM'ler, modern restoranlar, modern insanlarla dolup taşmaya başlamış. Yurtdışına herkes gider gelir olmuş, hatta arkadaşlarım Paris'ten Londra'dan, doğup büyüdükleri yer gibi bahseder olmuş. 

Özetle maksat hasıl olmuş, kimliksizleşme başarılı olmuş, biz Batı'ya hayran, onlar yulara dayan, gül gibi geçinir gider olmuşuz. Biz yeni kurduğum ailemle, yılbaşlarını küçük hediyelerle, yine eğlenceyle, partilerle kutlamaya devam ettik o yıllarda da.Bir şey değişmedi. Ben her kırismıs şarkısı duyduğumda çocukluğumun en harika dönemine, Cezayir'deki yıllarıma ışınlandım. 

Yüzyılı devirdikten sonra bu böyle devam etti.

Bugün ise bakıyorum, bütün memleket kırismısı tam gaz kutluyor, alışverişin dozu tavan, herkes yılbaşı telaşından harap, o hıncahınç dolu alışveriş merkezlerinde bir tür zikir içinde, huşuyla alıyorlar, veriyorlar, kendilerini durduramıyorlar. Şirketlerde hediye çekilişleri,  evlerde sıcak şarap partileri...

Ve ben, düşünüyorum:

Ulan Kris! Ya da nam-ı diğer İsa! Neye alet edildin, seyrediyorsan eğer, diyorum, gelir miydin bu obur dünyaya?

KAZAN DOĞURURKEN İYİYDİ

Ne ortada bir yaşmış şu elliler...

Zorla ağzından laf aldığın yeni yetmeyle, seksenlik ananın yalnızlığının gürültülerinin ortasında kalmakmış.

Yerçekimine yenilmeye başlamış vucudunun kafaya göre takılmasıyla, buna direnip hiperkatif maymun olma riskini kahramanca göze almak arasında kalmakmış.

Tam da, "ben buyum, yerse" ye ayarı çevirdiğin anda, başkaldıran kaz ayaklarıyla savaş startejilerini gizli gizli araştırmaya başlamayıp, kendine şaşmakmış.

Bedeninden uğurladığın binlerce hormonla, hoşgelmeyen bir sürü fazlalık arasında sıkışmakmış.

"Olgunlaştık bari, eski hataları tekrarlamayız en azından" tesellisiyle attığın adımların, atlı karınca misali, seni hep benzer yerlere götürdüğünde, yaşına hürmet, geldiği gibi kabul etmekle, için en ekşi ve yeşilinden bir elma, sense kıpkırmızıymışsını oynamak arasında kalmakmış.

"Kendimi biliyorum ya, o yeter"lerle, seni bilenleri bile hayrete düşüren eylemler arasında yuvarlanmakmış.

Arada derede kalmaların şahıymış.

Hamileyken sapıttığımızda hürmet,izzet, ikram görürken, menopoz telafuzu hala zor bir kelime olduğundan zahir, hürmeti bırak," bunlar da manyadı!"lara boyun eğmekmiş.

Tam da "Kazan doğuruken iyiydi," hikayesi bizimkisi.

Zormuş vesselam.

AH O YARALAR

Yaprak hışırtısından daha iyi merhem yok yaralarımıza, yazmışım bir yerlere. 

Buna eklenecek şeyler var. Su şırıltısı. Toprak kokusu. Güneş ışıltısı. 

Nerelerde örselendik? Gıcır gıcır gelmişken bu dünyaya, neden bu kadar deşildik?

Benim sazanlar atlar şimdi: "Sen de ne çok düşünüyorsun?" diye. Ben düşünsem de, düşünmesem de, hepimiz yaralıyız işte. Can acımızı bastıracağız diye abartıyoruz her şeyi. Yemeyi, koşmayı, konuşmayı, sağlığı, sanatı, hayvan sevgisini, evlat sevgisini, vatan sevgisini, iyiliği... Her şeyi derken, sahiden her şeyi. Miktarı kafi yetmiyor kimseye.

Benim anam bana yapmıştı, ben de kızıma aktarıyorum  bu zehirli mirası. İstemeden, pişmanlıklarla, ama malesef bu zincir zor kırılacağa benziyor. Bazen hem evlatlıktan, hem de annelikten tiksiniyorum. Kelimede abartı yok. Tiksiniyorum. Benim irinim oradan akıyor ince ince. 

Dolaştığım her yerde, bütün yaraları hissediyorum. En çok da benimle aynı yerden yaralıları görüyorum. Kanser olduğunu cümle alemden saklayanlar gibi hepsi: her şey harikaymış gibi davranmayı abartıp, kemolu kafalarını saklamayı unutuyorlar. 

Kendime yapamadığımı, onlara yaparım sanıyorum bir de. Sarar, sarmalarım sanıyorum. Sever, okşarım. Suç yok , suçlu yok, derim Teoman'ın kulakları çınlasın: Hayat böyle , anlayalım.

Anladığımı sanıyorum oysa. Malesef hala en güzel kendimi kandırıyorum. 

Herkes gibiyim,  sadece o kadarını biliyorum.

ÇOCUK GELDİN, ÇOCUK GİDECEKSİN TÜRKİYE.

Bir akrabamız demişti:

-Elif, sen de hiç yaşlanmıyorsun be kızım.

Sevinmeye heveslenmiştim, ama kursağımda kalmıştı.

-Çocuk geldin, çocuk gideceksin.

Senelerce bunu ardından anlatıp, kendimce kafa buldum. Gerçi o bunu şuursuzca söylemişti. Ama bu yaşıma yaklaşırken anca anladım  bana yaptığı iyiliği.

Büyümeye direndim hayatım boyunca, daha doğrusu olgunlaşmaya. Çünkü kolaydı.

Bir kere her şeyin sebebi başkalarıydı. He he, harika bir şeydir bu. Bok at, rahatla. Her şeyi sen bilirsin, herkes salaktır. Uyuşturucuların hasıdır bu his.

Türkiye de bu halde işte. Bak yine her şeyi ben biliyorum, zira kolay geçmiyor bu kibir. Olsun, artık en azından kendimle dalga geçebiliyorum.

Türkiye de böyle, Çocuk geldi, çocuk gidecek. Büyümeye niyeti yok. Hareketlerinin, sözlerinin sorumluluğunu alacağına, vur öbür tarafın kafasına, rahatla.

Bugün de bendeki yaş günlerinden birisi. Madımak'ın yıldönümü. Bu günlerden çok var bende. Habire doğup doğup durmuşum da, yine de büyümek için 45lerimi beklemişim. Madımak'taki yangın, benim içimde Türkiye'yi, ailemi anlamamda bir mihenk taşıdır. Yengem şair Zeynep Taşdemir yakılamayanlardandı. Evet yanmadı, ama hep bir kor kaldı. Ailemle ilgili detaylar bende kalsın, onları başka yazılara saklıyorum. Zira ortada silenemeyecek bir is var kesin, ama normal hayatlara tezahürü ne tam ak, ne tam kara.

Ben o gün Türkiye'nin bana anlatılanlardan başka bir gerçeği olduğunu tüm hücrelerimde hissetmiştim. Acısı ayrıydı, idrakı ayrı. Büyük sorgulamaydı. Kendimce, sıkı idraktı. O yıllarda hala bu tarz olaylara isyan etmek averaj insana çok yayılmamıştı. Bugünle kıyasladığımda çok daha az miktarda, genelde "Solcu"  sıfatına sahip, her zaman bu memlekette sayıca daha az olmuş bir takım  insanlar arasında konuşulup yası tutulmuştu. Şu an paçası tutuşan çoğunluk ise, olayı "Canım onların da orada işleri neydi," ye bağlayıp, konuyu toparlamıştı. 

Yirmibeş yıl sonrasında ise geldiğimiz durum şu: 

"Dünya tüm renkleriyle güzel" diyen arkadaşımın renklerinin çok kolay  nefrete bulanabildiği bir ülke burası hala.

"Sevgi içimizde" haykıranların, idam cezasını bırak telafuz etmeyi, ellerinden gelse, tabureyi yargılananın altından sırıta sırıta çekmeye hazırlandığı bir ülke.

"Demokrasi de demokrasi" diye bağıran arkadaşlarımın, kendi gibi düşünmeyenlere her türlü hakareti mazur gördüğü bir ülke. 

Liste uzun. Ama önemli olan liste de değil. Elimizden ilk gelmesi gereken şeyin, o Habil ile Kabil'den bu yana her insanın doğasında olan ve""kötü" diye nitelendiği,  bastırmaya çalıştıkça başka yerden fırlayan duyguyla başetmeyi öğrenmemiz gerektiği gerçeğinden hala çok uzak oluşumuz benim canımı sıkan.

Bu memleket, yirmibeş yıl önce diri diri adam yakılan, otuzbeş yıl önce işkenceden dünya kadar insanın öldürüldüğü, kırkbeş yıl önce kardeşin kardeşe kıymasını seyreden bir ülkeydi. Kırkbeşte durdum, bu kadarına bizzat şahidim.  Öncesine girmeye kalksak, pek daha  güzel bir şöhrete sahip değil zaten. Kahraman Türk milletinin bir yanı hep şiddet istemiş. Ama bize de mahsus değil bu, bütün dünya böyle. İnsan böyle. 

Ve olgunlaşmamaya da niyetli. Ötekine çemkir, şikayet et, kavga et.  Etrafındaki çocuklar ne yapıyorsa aynısını yap. Hep birlikte bağırın aslında, daha da iyi. Her sene "Unutmayacağız, unutmayacağız," diye haykır. Aferin. Yirmibeşyıldır işe yaradı, devam et. 

Şu anki Türkiye  zannet  ki tek bir kişinin başının altından çıktı. Ve ona oy veren bütün cahillerindir bütün suç. Sen çok akıllısın, devam et çemkirmeye. Devam et aşağılamaya. Devam et ne modaysa duvarında paylaşmaya. Devam et çocuk gibi ağlamaya. 

Asla dönüp kendine bir bakma. 

Değişim istiyorsan kendinden başlamaya hep itiraz et. İşe kendi karanlığından başlamaya yanaşma. Başetmek zaten zor, bunu farketmeye dahi yanaşma. Birisinden nefretle bahsederken bir an durup düşünme bile. Nefretin, hissedenin gelişmişliğiyle alakalı olmadığını, hepimizde olduğunu, ama olgun insanın bunu kontrol etmeye çalışan olduğunu anlama o harika zekanla. Kontrol edilemediğinde, ortalığın kan gölüne dönüşebileceğini görme. Devam et nefret etmeye, ve bu nefretine kulplar bulmaya...

Ama artık sen de biliyorsun ki, o gün geldi. Artık  her an hepimizi yakabilirler...

Ne olduğunu bilsem de, seni ben hala çok seviyorum güzel ülkem. Ama kabul et artık, eğer idrak etmezsen büyümen gerektiğini, çocuk kaldın, çocuk gideceksin evellallah.

Yengecim, seni de çok seviyorum. Dualarım, o senelerdir yasını tuttuğun arkadaşlarına...

ELİFLERDEN ELİF BEĞEN

Anam ne zor şey şu kendini bilmeye çalışmak!

Senelerdir kendimi buna adadım, yakın çevreme baygınlık geldi. Ama başladık artık, duramıyoruz.

Ne zor şey kendini kandırmadan yaşamak!

Hep diyorum, kendimi kandırırken harikaydım. 

Bir kere herkese bok atmak harika bir şeydir. He he, kimseleri beğenmezsin. Herkes salak, sen akıllısındır. Ya da daha güzeli, herkes kötü, sen iyisindir. Herkes duyarsız, sen HSP'sindir. Bilemediniz değil mi, bu nedir? Yeni girdi hayatımıza, Highly Sensitive Person demekmiş. Bu kalaslarla, salaklarla, kötü kalplilerle bir arada olmaya hep isyan eder durursun. Dururdum. Valla ben "Yok valla, öyle değil," desem de , facebook beni hemen yalancıya çıkarır. Zira, her gün duvarımdan eski elif akıp durur.

Hayalim, kimseyi kandırmadan ve kimseleri iplemeden, sadece kendim gibi yaşamak, bari şimdiden sonra. Ama olmuyor azizim! Hep bir elif hortluyor.

"Bakın, ben ne kadar sanatçı ve ince  ruhluyum," diyen elif var mesela. 

Bu, en sağlam maskem. Bir ara etrafımda sadece sanatçı ruhlular olsun diye seçiyormuşum arkadaşlarımı. O elbiseyi sıkı sıkı giydirdiklerim beni sükutu hayale uğratınca, snataçı olmalarının yanısıra (küfürbaz, tırsık, kaba, çıkarcı ve hatta hırsız- valla billa hırsızı da vardı içlerinde-  olduklarını farkedince hemen uzamıştım bazılarından), dönüp sordum kendime "Ne anlamam lazım elifcik?" diye  de, allahtan buldum. Anam, onlar da insan evladıymış meğer. Öyle ağır abi-ağır abla takıldıklarına bakmamak lazımmış, hepsi senin, benim gibi insanmış en hasından. Onlara böyle averaj insan arızalarına sahip olma hakkını görünce, kendi de bir derin nefes alıyor insanın. Sal gitsin, "Başlıycam sanatçısına, ince ruhuna," diyor  iç ferahlığıyla. Bakınız, şekil bir a, hemen bozuyorum ağzımı, haha, çok eğlenceli de. "İstersem küfür de ederim, canım ne isterse, onu yaparım," dediğin an kasılma ve tansiyon azalıyor. 

"Bakın, ben na kadar çevreme faydalıyım," diyen elif de sıkıdır mesela, ve de çok inatçıdır. 

Bu elif, insanları fedakarlar, ve diğerleri diye böler ikiye. Aynı zamanda kendini de. Bu ikiyüzlü elifi, her farkettiğimde kafasına kafasına vurmaya bayılıyorum, en haşin halimle. Ama garibim, ikiyüzlü de değil ki. Sadece sanıyor ki, etrafa faydalı olursa herkes onu daha çok takdir edecek. Bu elif, kendinden rica edilen şeylere hayır demeye başladığında az gevşedi. Açıklama yapmadan, sadece "Canım istemiyor, yapmayacağım," dedi. Kim gücenir, kim gücenmez diye düşünmemeye çalıştı. Ve hala zorlansa da, buna çalışıyor. Bazen beceriyor, bazen yine de "iyi insan" etiketine yeniliyor. Hala etrafa ne kadar hayırsever olduğunu anlatırken yakalıyorum kendisini. Az kulağını çekiyorum, o kadarına müsade ediyorum artık. Zira çok zor bu uğraşı ve tuzaklarla dolu. Etrafımda hala en çok bunlardan olduğu için de, demek ki hala çok uğraştıracak bu elifcik beni.

"Bakın, ben ne kadar çalışkanım, akıllıyım" diyeni ise en kolay yakalananı. 

Kerata, en sevdiğim aynı zamanda. Bu en eski ben bendeki. E, dört yaşında gazete okur, yazarmışım, dile kolay. Birinciliklere layık ben, ikinci olduğum hiç bir ortamı sevemedim. Ve her yeni girdiğim çevrede, ilk kaldırdığım kalkandır kendisi. Çok yapışığız birbirimize. Etle kemik mübarek, bu sebeple de en laubali olduğum kendim. Panzehiri tembelliğe, aylaklığa, mal mal oturmama  müsade etmek. Hemen uzaklaşıyor artık, sanırım o da yoruldu, ve hatta tembelleşti, emekliliğini dört gözle bekliyor.

"Ben çok iyiyim ya,"da var içlerinde. 

İyi, dürüst, adil. Bu en tırstığım. Beni çok korkutuyor hortladığında. O zaman içimde bir nefret kıpırtısı da hissediyorum: bütün kötülerden nefret eden. Ve sanırım, insanı en çok hasta eden de bu his. Beni ele geçirdiğinde, her şeyin önüne geçtiğinde,  "Habil ve   Kabil   benim de kardeşlerim yavrucuğum," bunu  hemen hatırlamaya çalışıyorum. Hayat da yardım ediyor valla, denemeye değer. Hayat karşıma muhtaç olduğum canavar ruhluları çıkararak bana fısıldıyor diyemeyeceğim, bangır bangır bağırıyor: bırak bu ikilikleri, sen işine bak, diye haykırıyor, ses öyle kuvvetli ki, apışıp kalıyorum. 

Şimdi bu demek değil ki pisliğin teki olma gibi bir ideal peşindeyim. Ama kendime ve etrafımdakilere insan olma hakkı tanımaya ahdettim sadece. İçimdeki bölücülerin farkında olunca yargısız yaşama hayalime biraz yakınlaştığımı hissediyorum. Ben hele kendimi bir bütün edeyim, sonrasına bakarız diyorum. Mümkün mü, bilemem, daha oraya gelmeme çok var. Ama hayat kolaylaştı benim için, onu diyeyim. Bu kadarım, herkes kadarım, daha da kimselerle ilgilenmeyeyim, işime bakayım noktasının etrafında dolanıp duruyorum- desem de, az evvel dandirikten iki satır karalamış, "kendi imkanlarıyla" kitap bastırmış, sonrasında tesadüfen gönderdiği bir zarfla dokunduğunu meşhur eden ablama ulaşmış, ve bu şöhretine tevazuyla şaşıran teyzemi facebookta görünce, içimdeki o eliflerin en adili ve yeteneklisi  (yazar olan, ve kitap bastırmadan Nobel almayı bile hayal edebileni)  ortalığı dağıtmaya yeltendi. Ama bakın, yakaladım! Yakaladım da ne yaptım? İşte oturdum bunları yazdım... Herkesin yolu açık ola. Herkes istediğini yapsın, ben de eğer bulursam ne istediğimi, onu yapayım.

Bana bugün "Kendini korumaya çalışmak çok yorar, iyisi mi üstüne üstüne git", diyen  Seda'ya da selam eder, okuyanların gözlerinden öperim...